Sweelinck Barokorkest - Sweelinck Kamerkoor onder leiding van Rémy Baudet

Trauer-ode: J.S. Bach - cantates BWV 198 en BWV 199; Zelenka - Capriccio

Cantates van Bach klinken in de eeuwenoude St Lambertuskerk, aangevuld met muziek van Zelenka die een goede kennis was van Bach. De werken worden uitgevoerd door het Sweelinck Kamerkoor en Sweelinck Barokorkest. Deze gezelschappen bestaan uit toptalenten van het Conservatorium van Amsterdam. Zij zijn al vele malen met succes te gast geweest in Buren. Het geheel staat onder leiding van Remy Baudet, concertmeester van het Orkest van de 18e Eeuw.

“Mein Herze schwimmt in Blut“ is één van die cantates die Bach in zijn jonge Weimarse jaren schreef, die hij daar naar alle waarschijnlijkheid zelfs meer dan één keer uitvoerde. Bijzondere vermelding verdient de solopartij voor violoncello.

De Cantate “Fürstin, noch einen Strahl” is een treur-ode voor een vorstin en is geschreven voor de begrafenis van de vrouw van koning August der Starke, die zeer geliefd was bij haar volk. Maar uit de cantate spreekt ook uit dat verlies, verdriet en rouw ons allemaal aangaan: zo horen we o.a. kleine, grotere en heel grote kerkklokken. De cantate bestaat uit twee helften; het tweede deel, dat in Bachs tijd na het uitspreken van een lof- en treurrede werd gespeeld, bezingt hoezeer deze koningin onvergetelijk en in die zin onsterfelijk is.

Bach en Zelenka waren goede kennissen van elkaar, waardeerden elkaars werk en lieten zich, naar het zich laat aanzien, duidelijk door elkaars kerkelijke muziek inspireren. Zelenka werd opgeleid in Praag en werd als contrabassist, dirigent en componist een spilfiguur aan het hof in Dresden, het hof van August der Starke. In deze stad zullen Zelenka en Bach elkaar meer dan eens hebben getroffen, maar Zelenka reisde ook af naar Leipzig om de grote meester, zes jaren jonger dan hijzelf, te ontmoeten.

Naast schitterende diepzinnige kerkmuziek schreef Zelenka instrumentale muziek: suites, sinfonia’s en Capriccio’s. In dat soort muziek klinkt af en toe een vermoeden van Tsjechische volksmuziek door de verder hoofse of soms doorwrochte partituur heen. Zo is in Capriccio ZWV 182 is een opvallend solistische rol weggelegd voor de hoorns en is tot de dag van vandaag Bohemen beroemd om z’n virtuoze hoornisten.